تبدیل واحد دما: سانتی‌گراد، فارنهایت، کلوین
آخرین به‌روزرسانی:
°F = °C × 9/5 + 32- یخ‌زدن آب 0 °C = 32 °F
- دمای بدن 37 °C = 98.6 °F
- جوشیدن آب 100 °C = 212 °F
- -40 °C = -40 °F
همه نتایج
جدول سریع: سلسیوس → فارنهایت
| مقدار (°C) | نتیجه (°F) |
|---|---|
| -40 °C | -40 °F |
| -20 °C | -4 °F |
| -10 °C | 14 °F |
| 0 °C | 32 °F |
| 10 °C | 50 °F |
| 20 °C | 68 °F |
| 25 °C | 77 °F |
| 30 °C | 86 °F |
| 37 °C | 98.6 °F |
| 40 °C | 104 °F |
| 100 °C | 212 °F |
نحوه تبدیل واحدهای دما
تبدیل دما در زندگی روزمره، آشپزی، علم و سفر ضروری است. رایج‌ترین تبدیل میان دو مقیاس است: سلسیوس (°C) که در بیشتر کشورها به کار می‌رود و فارنهایت (°F) که بیشتر در آمریکا استفاده می‌شود. برای تبدیل سلسیوس به فارنهایت عدد را در ۹/۵ (یعنی ۱٫۸) ضرب کنید و ۳۲ را به آن بیفزایید. برای تبدیل فارنهایت به سلسیوس ۳۲ را کم کنید و حاصل را در ۵/۹ ضرب کنید. کلوین (K) واحد SI دمای ترمودینامیکی است و در علم و مهندسی به کار می‌رود. مقیاس آن از صفر مطلق شروع می‌شود (۰ K = −۲۷۳٫۱۵ °C). مقیاس رانکین معادل امپریال کلوین است.
دماهای روزمره
نقطه‌های مرجعی که مردم واقعاً جست‌وجو می‌کنند، از فریزر تا تنظیم فر. سلسیوس و فارنهایت در −40° به هم می‌رسند.
| وضعیت | °C | °F | K |
|---|---|---|---|
| صفر مطلق | -273.15 | -459.67 | 0 |
| جوش نیتروژن مایع | -195.8 | -320.44 | 77.35 |
| فریزر خانگی | -18 | -0.4 | 255.15 |
| یخ‌زدن آب | 0 | 32 | 273.15 |
| یخچال | 4 | 39.2 | 277.15 |
| دمای اتاق | 21 | 69.8 | 294.15 |
| بدن انسان | 37 | 98.6 | 310.15 |
| تب | 38.5 | 101.3 | 311.65 |
| حمام داغ | 40 | 104 | 313.15 |
| سونای فنلاندی | 80 | 176 | 353.15 |
| جوش آب (سطح دریا) | 100 | 212 | 373.15 |
| فر، حرارت متوسط | 180 | 356 | 453.15 |
| فر، حرارت زیاد | 220 | 428 | 493.15 |
| شعلهٔ شمع | 1,000 | 1,832 | 1,273.15 |
| سطح خورشید | 5,505 | 9,941 | 5,778.15 |
تاریخچهٔ مقیاس‌های دما
حدود سه قرن طول کشید تا از دماسنج‌های رقیب، که هر کدام نقطه‌های مرجع سازندهٔ خودش را داشت، به تعریفی بر پایهٔ یک ثابت طبیعت با مقدار تثبیت‌شده برسیم.
- دانیل گابریل فارنهایت مقیاس خود را در Philosophical Transactions انجمن سلطنتی شرح داد: ۰ مخلوط یخ، آب و نمک بود، ۳۲ فقط یخ و آب، و ۹۶ دمای بدن انسان سالم.
- آندرس سلسیوس مقیاسی ۱۰۰ درجه‌ای منتشر کرد که در آن ۰ نقطهٔ جوش آب و ۱۰۰ نقطهٔ یخ‌زدن آن بود.
- –1745 مقیاس برعکس شد و به جهت امروزی درآمد: ۰ برای یخ‌زدن و ۱۰۰ برای جوش. این کار را به چند نفر نسبت می‌دهند، از جمله ژان‌پیر کریستن در لیون و کارل لینه در اوپسالا.
- ویلیام تامسون، که بعدها لرد کلوین شد، مقیاس دمای «مطلقی» پیشنهاد کرد که به خواص هیچ مادهٔ خاصی وابسته نیست.
- تامسون و جیمز ژول مقیاس مطلقی را پیشنهاد کردند که کلوین امروزی بر پایهٔ آن است و صفرش روی صفر مطلق است، یعنی پایین‌ترین دمای ممکن که می‌توان به آن نزدیک شد، اما هرگز نمی‌توان به آن رسید.
- ویلیام رانکین دماها را با درجه‌هایی هم‌اندازهٔ درجهٔ فارنهایت، شمرده از صفر مطلق، بیان کرد؛ بعدها نام او را روی این مقیاس گذاشتند.
- نام «درجهٔ سلسیوس» در سطح بین‌المللی به جای «درجهٔ سانتی‌گراد» پذیرفته شد.
- واحد دما کلوین نامیده شد، با نماد K، و جای «درجهٔ کلوین» (°K) را گرفت.
- کلوین با تثبیت ثابت بولتزمن روی دقیقاً ۱٫۳۸۰۶۴۹ × 10⁻²³ J/K از نو تعریف شد.
منابع:
- BIPM: SI Brochure, 9th ed. (2019) (در زبانهٔ جدید باز می‌شود)
- BIPM: CIPM 1948, "degree Celsius" (در زبانهٔ جدید باز می‌شود)
- BIPM: 26th CGPM (2018), Resolution 1 (در زبانهٔ جدید باز می‌شود)
- NIST: Guide to the SI, Appendix B.9 (در زبانهٔ جدید باز می‌شود)
- Fahrenheit, Philosophical Transactions 33 (1724) (در زبانهٔ جدید باز می‌شود)
- Svenskt biografiskt lexikon: Anders Celsius (در زبانهٔ جدید باز می‌شود)